Lieke Marsman (Bolduque, 1990-París, 2026)

 

 

 

tú eres quien entrevista 

 

 

 

Tú eres quien entrevista. No dices muchas cosas con sentido,

pero haces buenas preguntas (que yo te he dado)

y tienes muy buen aspecto. Cuando me preguntes por mi infancia,

no me sorprenderá que conozcas todos los secretos

que escribí en los márgenes. Yo no te hago ninguna pregunta:

en otro momento, en otro escenario,

seré yo quien te entreviste en tu cabeza. Cuéntame otra vez

sobre tu padre, que recogía grosellas mientras

te enseñaba a quitar las malas hierbas del jardín, te enseñaba sus nombres

las flores, lo que hacen los padres, y cómo estás

aprovechando esas habilidades más adelante en la vida, ahora que

estás arrancando frenéticamente los cardos globosos de tu corazón,

preguntas.

***

Versión de Nicolás López Pérez desde la traducción al inglés de Sophie Collins

Poetry International

/

You are the interviewer

You are the interviewer. You don’t talk much sense,

but you ask good questions (that I’ve given you)

and you look great. When you ask me about my childhood

it will not surprise me that you know all the secrets

I wrote in the margins. I don’t ask you any questions:

at another time, in another scenario,

I’ll be the interviewer in your head. Tell me again

about your father, who would gather gooseberries while he

taught you how to weed the garden, taught you the names of the weeds,

the flowers, what fathers do, and how you’re

making use of these skills later in life, now that

you’re frantically pulling the globe thistles from your heart,

you ask.

/

Jij bent de interviewer

*

Jij bent de interviewer. Je zegt niet veel zinnigs,

maar je stelt goede vragen, die ik je aanreik

en je ziet er mooi uit. Als je me vraagt naar mijn jeugd,

zal het me niet verbazen dat je de geheimen kent

die ik de kantlijn inschoof. Ik stel geen wedervragen:

op een ander tijdstip, in een andere situatie

zal ik de interviewer zijn, in jouw hoofd. Vertel nog eens

over je vader, die van kruisbessen hield, terwijl hij je

leerde schoffelen, het onkruid leerde onderscheiden

van de bloemen, wat vaders doen, waar je

in later leven gretig gebruik van maakt, nu je

haastig de melkdistels je hart uit trekt,

vraag je.

 

 

(Fuente: La comparecencia infinita)