S. Wyspiański,
cartón para la vidriera “Dios Padre”
De cerca, se puede ver que dios es sólo
una capa de polvo coloreado
en desgastado papel o lienzo,
amarillento, deshilachado.
Las líneas con las que el dios fue dibujado,
se tambalean,
corregidas varias veces por una mano insegura.
Con el paso de los años, el dios es tan frágil,
que sólo puede estar tumbado.
Hay que separarlo del mundo con un cristal,
porque con un simple movimiento de la yema del dedo,
el engancharse el faldón del abrigo o incluso
un soplo
y
volvería a ser lo único
que siempre ha sido:
materia
omnipresente, vertiginosa, atemporal,
infinita en su riqueza, desde las minas de
de cinabrio y lapislázuli, a través de la alegría del óxido, hasta los prados cubiertos de añil,
blanqueados con tiza, en la que murmuran prístinos mares,
sería todo, todo, todo.
Trad. Ada Trzeciakowska
St. Wyspiański,
karton do witraża „Bóg Ojciec”
Z bliska widać, że bóg jest tylko
warstwą barwnego proszku
na zetlałym papierze czy płótnie,
pożółkłym, postrzępionym.
Linie, którymi nakreślono boga,
są chwiejne,
kilka razy poprawiane niepewną dłonią.
Po latach bóg jest tak kruchy,
że może tylko leżeć.
Od świata trzeba go odgrodzić szybą,
bo wystarczy jeden nieuważny ruch opuszka,
zawadzenie połą płaszcza albo choćby
dmuchnięcie
i
stałby się na powrót tym jedynie,
czym był zawsze:
materią
wszechobecną, zawrotną, ponadczasową,
nieskończoną w swoim bogactwie, od kopalń
cynobru i lapis lazuli, przez radość rdzy, po łąki porośnięte urzetem,
rozbielone kredą, w której szumią przedwieczne morza,
wszystkim, wszystkim, wszystkim.
(Fuente: Ada Lírica)
No hay comentarios:
Publicar un comentario