Tatev Chajian (Տաթև Չախեան, Ereván, Armenia, 1992)

 

 

 

2016

 

Yo no tenía pasaporte ese invierno.

Lo que significa que no existía

ni para la agencia de impuestos

ni para la policía

ni para los organismos locales,

igual que cualquier otro cuerpo salvo aquel

cuyo corazón aún vivía.

Ese invierno se lo llevaron al hospital

tras un ataque al corazón.

Ese invierno declinaron mi nombre de mil maneras extrañas:

Tatie, Tatyana, Tanya, Tinah...

Silenciosamente sucumbí a todas,

como quien acepta la estatura y el peso de un extraño

en la primera cita.

Ese invierno fui al gimnasio para no perder el último contacto

con la única que se expresa claramente a través de mi boca...

Y cuando le pregunté a mi entrenador "¿Adónde van mis últimos kilos?",

suplicó que tratara de no hacer preguntas difíciles a un tipo sencillo como él,

y con su mejor sentido del humor bromeó: "¿No te hace feliz desaparecer?"

 

 

 

_______________________

traducido del armenio al inglés por Ruzan Amiraghyan en "Border in Globalization Review", vol. 2, n.º 2, primavera-verano 2021. Versión del inglés al castellano, Jonio González. En la iamgen, Tatev Chajian (Տաթև Չախեան, Ereván, Armenia, 1992) por Dirk Skiba, 2025.

 

 

 

2016

 

I had no passport that winter.

Meaning I existed

neither for the tax service,

nor the police,

nor the local bodies,

just like any other body, except for the one

whose heart I still lived in.

That winter that one was rushed to hospital

with a heart attack.

That winter my name was inflected in a thousand unfamiliar ways-

Tatie, Tatyana, Tanya, Tinah…

I silently succumbed to all,

like one accepts the height and the weight of a stranger

at the first meeting.

I hit the gym that winter not to lose the last connection with the one,

who articulates words through my mouth…

And when I asked my trainer: "Where do my lost kilos go?"

he pleaded to save a simple guy like him from tough questions

and joked to the best of his humour: "Aren’t you happy to disappear?"

 

**

 

Այդ ձմեռ ես չունեի անձնագիր։

Ասել է թե՝ գոյություն չունեի

հարկայինի համար,

ոստիկանության,

տեղական ինքնակառավարման մարմինների

ու մյուս բոլոր մարմինների, բացի մեկից,

որի սրտում

դեռ ապրում էի։

Այդ ձմեռ նրան սրտի կաթվածով

հիվանդանոց տեղափոխեցին․․․

Այդ ձմեռ անունս հոլովվեց հազար

օտարալեզու բերանում՝

Տաթի, Տատյանա, Տանյա, Թինա․․․

Բոլոր այլընտրանքներին համաձայնեցի լուռ`

ինչպես անծանոթի ձայնին ես համաձայնում

առաջին հանդիպմանը։

Այդ ձմեռ սկսեցի մարզվել,

որ չկորցնեմ վերջին կապս նրա հետ,

որ բառեր է ասում իմ բերանով․․․

Իսկ երբ մարզչին հարցրի․

«Ո՞ւր են գնում կորցրածս կիլոները»,

խնդրեց՝ իր պես պարզ տղուն նման բարդ հարցեր չտալ

ու, իր խելքով, կատակեց․ «Ուրախ չե՞ս, որ վերանում ես»

 

 

(Fuente: Jonio González)